تبليغاتX
غم خانه


غم خانه

زمان طولانی می شود برای کسانی که غصه دارند

کوتاه می شود برای کسانی که شاد می شوند

دیر می گذرد برای کسانی که منتظر هستند

زود می گذرد برای کسانی که عجله دارند

اما ....

اما ابدی می شود برای کسانی که عاشق هستند

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388ساعت 12:57 توسط حامد| |

کاش میشددوست داشتن راجوردیگرنوشت

کاش میشدزندگی لخظه ای باقی شود لحظه ی دیدارتو

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388ساعت 12:48 توسط حامد| |

دیگه دستام نای نوشتن ندارن و...

پاهامم توان رفتن ...

خواب وبیداری برام فرقی نداره ...

شدم یه مرده متحرک ...با نگاهی بهت زده ...

ای صد افسوس...

کاش هیچ وقت ندیده بودمت ...

کاش عطر نفسای گرمت و هیچ وقت حس نکرده بودم ...

کاش لطافت دستات هرگز جرم نورانیه عشق و در کف دستای من ذوب نمیکرد ...

کاش مرده بودم...

اره ...منم  سعی میکنم خودمو به هر چیزی سرگرم کنم تا حواسم پرت شه ... 

اما وقتی یادم میاد ...واو ...

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم آذر 1388ساعت 16:11 توسط حامد| |

غروب کوچه پردرد است ... برگرد ...

              دلم تنهای شبگرد است ... برگرد ...

                       تو رفتی گرمی از این خانه کوچید ...

                                     تمام فصل ها سرد است ... برگرد ...

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم آذر 1388ساعت 12:19 توسط حامد| |

در این دنیا نکردم من گناهی          فقط کردم به چشمانت نگاهی

اگر اینک نگاهی شد گناهی           مجازاتم بکن هرگونه خواهی

در این دنیا من او را می پرستم        هم او را هم خدا را می پرستم

تمام مردمان یکتا پرستند                 ولیکن من دوتا را می پرستم

نوشته شده در شنبه بیست و یکم آذر 1388ساعت 15:32 توسط حامد| |

دل زدستم رفت وجان هم  بی دل وجان چون کنم

سر عشقت  آشکارا  گشت  پنهان  چون کنم

هر کسم  گوید  که  درمانی کن  آخر  درد را

چون  بدردم  دائما مشغول   درمان  چون کنم

چون خروشم  بشنود هر بیخبر  گوید  خموش

می تپد دل  در برم   می سوزدم جان  چون کنم

عالمی در دست من ، من  همچو موئی  در برش

در میان  این وآن  درمانده  حیران  چون کنم

نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم آذر 1388ساعت 11:20 توسط حامد| |

وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم
وقتی مردم روی قبرم ننویسید: نه شعری نه شعاری

ننویسید که بودم از چه تباری
وقتی مردن ، آخرین نقطه راهه
نمی خواد سنگ روی قبرم بذارید
وقتی هر اومدنی رفتنی داره
نمی خواد گل روی قبرم بکارید
خیلی وقتا پیش از این مرده بودم
عمری دل مرده به سر برده بودم
بدون سنگ ، بدون نام و نشون
چوب این زندگی رو خورده بودم
وقتی مردم روی قبرم ننویسید که بودم
نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آذر 1388ساعت 12:56 توسط حامد| |

 

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

                                            در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود و دور

                                           يا خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

                                         روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي همچو روزان دگر

                                        سايه اي از امروزها، ديروزها

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آذر 1388ساعت 12:47 توسط حامد| |

خداوندا ! 
 
 
مگر نه‌اینکه من نیز چون تو تنهایم 
 
 پس مرا دریاب  
 
و به سوی خویش بازگردان ، 
 
دستان مهربانت را بگشا  
 
که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم
نوشته شده در جمعه سیزدهم آذر 1388ساعت 14:43 توسط حامد| |

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانۀ خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانۀ خویش


می برم، تا که در آن نقطۀ دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکۀ عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه


می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو، ای جلوۀ امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال


ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگریزم من

از تو، ای چشمۀ جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من


به خدا غنچۀ شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعلۀ آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید


عاقبت بند سفر پایم بست

می روم، خنده به لب، خونین دل

می روم، از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

نوشته شده در جمعه سیزدهم آذر 1388ساعت 14:41 توسط حامد| |

 دیگر جرٲت خرید محبت ندارم.شاید آن روز که گفتم دوستت دارم خواستم تا از تو تخفیف بگیرم. ولی دنیای تو جای چانه زنی نداشت. گفتی حراج زمستانست و من به خیال آشیانه گرم در آن سوز و سرما بالاترین قیمت را به تو پرداختم.دلم را...نقدنقد...

ولی تو همه ی سرمایه ام را به تاراج بردی و از آن آشیانه گرم و دستان مهربان ٬ تنها نگاهی سرد را فروختی و من بینوا ماندم بی هیچ سرمایه. منی که دیگر جرﺃت خرید محبت را ندارم.....چه نقد٬̜ چه نسیه.....

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 15:57 توسط حامد| |

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

ما گذشتیم وگذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران

وای به حال دگران

نوشته شده در چهارشنبه یازدهم آذر 1388ساعت 12:48 توسط حامد| |

چه بغضي دارم امشب من...
گهي سرخ و گهي سنگين...
گهي تر ميشود چشمم...
گهي مبهوت بر يک واژه ي غمگين...
دلم در دست سرد دلهره ... ترسيده از فردا...
چه معصومانه ميکوبد...
لبان داغ وحشت را چه بي ترديد ميبوسد...
دل من به حال اين دل ترسيده از فردا چه ميسوزد...
چه حالي دارم امشب من...
گهي سرد است و گهی تبدار...
مثال مرده اي آويخته ام بر دار...
صدايي نيست جز ساعت ديوار...

صدایی نیست......

نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 12:37 توسط حامد| |

من اگر روح پريشان دارم

من اگر غصه هزاران دارم

گله از بازي دوران دارم

دل گريان،لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم...

در غمستان نفسگير، اگر

نفسم ميگيرد

آرزو در دل من

متولد نشده، مي ميرد

يا اگر دست زمان در ازاي هر نفس

جان مرا ميگيرد

دل گريان،لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم...

من اگر پشت خودم پنهانم

من اگر خسته ترين انسانم

به وفاي همه بي ايمانم

دل گريان، لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم...

 

نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 12:30 توسط حامد| |

حالمان بد نیست غم کم می خوریم     
        کم که نه ، هر روز کمکم می خوریم

آب می خواهم سرابم می دهند     
         عشق می ورزم عذابم می دهند

من نمی دانم کجا رفتم به خواب     
         از چه بیدارم نکردی آفتاب

خنجری بر قلب بیمارم زدند         
       بی گناهی بودم و دارم زدند

بعد از این با بی کسی خو می کنم   
        هرچه در دل داشتم رو می کنم

درد دارد چو بدتر می کنم         
       طالعم شوم است ،باور می کنم

خنجری نامرد بر قلبم نشست       
          از غم نامردمی پشتم شکست

نیستم از مردم خنجر به دست        
      بت پرستم ،بت پرستم،بت پرست

عشق اگر این است ،مرتد می شوم    
        خوب اگر این است ،من بد می شوم

قفل غم بر درب سلولم مزن     
           من خودم خوش باورم قولم مزن

من نمی گویم که خاموشم نکن
            من نمی گویم فراموشم نکن

من نمی گویم که با من یار باش    
         من نمی گویم مرا غمخوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است          

    گفتن اما،هیچ نشنیدن بس است


روزگارت باد شیرین ،شاد باش            
     دست کم یک شب تو هم  فرهاد باش

وای رسم شهرتان بیداد بود               
     شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون می چکید         
      خون من ، فرهاد و مجنون می چکید

خسته ام از قصه های شومتان       
        خسته از همدردی مصنوعتان

عشق از من دور و پایم لنگ بود        
             قیمتش بسیار دستم تنگ بود

کوه کندن گر نباشد پیشه ام          
       بویی از فرهاد دارد تیشه ام

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود          
         تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچکس دست ما را وا کرد ؟ نه!       
         فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه!

هیچکس اندوه ما را دید نه؟ نه!          

     هیچکس از حال ما پرسید ؟ نه!

هیچکس چشمی برای ما تر نکرد      
      هیچکس یک روز با ما سر نکرد


هیچکس اشکی برای من نریخت          
    هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی است که حالم دیدنی است    
       حال من از این و آن پرسیدنی است


گاه بر روی زمین زل  می زنم              

            گاه  بر  حافظ   تفعل   میزنم


حافظ دیوان فالم را  گرفت                 
        یک غزل آمد که حالم را گرفت


ما زیاران چشم یاری داشتیم            
       خود غلط  بود  آنچه  می پنداشتیم

نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 11:15 توسط حامد| |


Design By : Night Skin