آمد اما بی صدا خندید و رفت              لحظه ای در کلبه ام تابید و رفت

آمد از خاک زمین اما چه زود             دامن از خاک زمین برچید و رفت

دیده از چشمان من پنهان نمود             از نگاهم رازها فهمید و رفت

گفتم اینجا روزنی از عشق نیست                   پیکرش از حرف من لرزید و رفت

گفتم از چشمت بیفشان قطره ای           ناگهان چون چشمه ای جوشید و رفت

گفتمش من را مبر از خاطرت

خاطراتش را به من بخشید و رفت

گفتم: سلام

گفتی: سلام

گفتم: خوبی؟

گفتی: ممنون...

سکوت کردم تا بعد از مدتها صدای نفساتو بشنوم...

بعد از چند ثانیه این سکوت بهم خورد:

گفتی: چته؟

گفتم: د...دل... دلتنگتم...

گفتی: بلند بگو صدات نمیاد!...

گفتم: دوریت خیلی عذابم میده...

گفتی: صدات قطع و وصل میشه... متوجه نمی شم!

گفتم: کاری نداری؟

گفتی: آهان... حالا صدات اومد!!!

نه کاری ندارم... خداحافظ....

(عکست همه ی حرفامو شنید اما خودت....)

خداحافظ ...

هنوزم عاشقتم

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش ولي خوب باش

عشق یه کلمه بود ولی اون معنی عشق من بود

زندگی یه اجبار بود ولی اون دلیل زندگی من بود

گل یه گیاه بود  ولی اون عطر گل بود

شعر نوشته است ولی اون تعبیر شعر من بود

خواب هم یه عادته ولی اون آرامش خواب من بود

حالا من که اونو از دست دادم چه دلیلی برا بودنم پیدا کنم.

وقتی خاطره های آدم زیاد میشه دیوار اطاقش پر عکس میشه

ولی همیشه دلت واسه اون کسی تنگ میشه که نمیتونی عکسشو به دیوار بزنی

در زندگي بارون نباش که فکر کنند با منت خودتو به شيشه مي کوبي

 ابر باش تا منتظرت باشن که بباري

اونی که مدعی بود یه دنیا دوسم داره

اونی که مدعی بود بدون من میمیره

اونی که مدعی بود همه زندگیشم

منو خیلی راحت فراموش کرد

مثل باد که میاد و میره

دنیا خیلی ......

همه چیز تموم شد

به همین راحتی با ۴ کلمه

اما کسی ندید من چطوری تموم شدم

شاید کمتر از مال اون

من مردم

دلم گرفته آسمون

نمیونم گریه کنم

شکنجه میشم ازخودم

نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها

رو سینه ی من اومده

خنده به ما نیومده....